گل به گلستان

گل به گلستان بردن. [ گ ُ ب ِ گ ُ ل ِ ب ُ دَ] ( مص مرکب ) کنایه از کوشش بیفایده کردن و امر لغو.( مجموعه مترادفات ص 292 ). چون زیره به کرمان بردن.

💡 بی رخت گل به گلستان سر بی تن باشد غنچه بر شاخ هوا سنگ فلاخن باشد

💡 هجوم گل به گلستان هلاک شوقم کرد که جا نمانده و جای تو همچنان خالی ست

💡 تا تو چون غنچه خوری خون و ز غم تنگدلی خاطر گل به گلستان نگشاید هرگز

💡 سنگ جفای باغبان، موسم گل به گلستان تا پر مرغ نشکند، یاد قفس نمی‌کند

💡 بنشست به دامانش چون گل به گلستان جا کرد در آغوشش چون سکه به درهم

💡 کی بود که چون گل به گلستان خیالت در خون جگر با لب خندان ننشستم