نیک سواری
لغت نامه دهخدا
نیک سواری. [ س َ ] ( حامص مرکب ) فروسیت. مهارت در سوارکاری:
پشت سپه میر یوسف آنکه ستوده ست
نزد سواران همه به نیک سواری.فرخی.
فرهنگ فارسی
فروسیت. مهارت در سوار کاری
جمله سازی با نیک سواری
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 گرچه بر اسب جفا نیک سواری تو متاز که دلم چنگ در آن گوشه فتراک زده است
💡 در داستانهای حماسی کهن، قهرمانان داستان همیشه به دلیل نیک سواری و مهارت در هدایت اسبهای اصیل خود مورد ستایش قرار میگرفتند.
💡 تمرینات مداوم و سختکوشی در میدانهای اسبدوانی باعث میشود که سوارکار به سطح بالایی از نیک سواری و کنترل کامل برسد.
💡 یکی از ویژگیهای اصلی یک جنگجو در دوران باستان، علاوه بر شجاعت، توانایی او در نیک سواری و مانور دادن در میدان نبرد بود.