لغت نامه دهخدا
نیک خلق. [ خ ُ ] ( ص مرکب ) خوش خوی. خوش رفتار. ملایم و مهربان.
نیک خلق. [ خ ُ ] ( ص مرکب ) خوش خوی. خوش رفتار. ملایم و مهربان.
خوش خوی. خوش رفتار. ملایم و مهربان.
💡 گویند ذره ذره بد و نیک خلق را آن آفتاب حق نرساند جزا دروغ
💡 زاهد و عابد بُد و پرهیزکار نیک روی و نیک خلق و با وقار
💡 زنهار نیک خلق و بد خود نهان مکن عیب کسان بپوش ولی عیب خود مپوش
💡 در بد و نیک خلق باقی عمر همه توفیق صبر و شکر دهاد
💡 مظهر نور و علم اللّه اند از بدو نیک خلق آگاه اند