مینو سرشت

مینوسرشت. [ س ِ رِ ] ( ص مرکب ) که سرشتی مانند مینو دارد. که طبیعتی مانند بهشت دارد. دارای سرشت و طبیعت بهشت. دارای خلقت بهشت. توسعاً به معنی زیبا و خرم:
درآمد به آن شهر مینوسرشت
که ترکانش خوانند لنگر بهشت.نظامی.در آن خرم آباد مینوسرشت
فروماند حیران ز بس آب و کشت.نظامی.زمانه به کردار باغ بهشت
زمین از گل و سبزه مینوسرشت.نظامی.|| خوب صورت. مینوپیوند. ( آنندراج ). رجوع به مینوپیوند شود. || آسمانی طبیعت و آسمانی خوی. ( ناظم الاطباء ).

که سرشتی مانند مینو دارد که طبیعتی مانند بهشت دارد

اسم: مینو سرشت (دختر) (فارسی) (تلفظ: minu seresht) (فارسی: مینوسرشت) (انگلیسی: minu seresht)
معنی: آن که یا آنچه طبیعتی مانند بهشت دارد

💡 یکی سنگ مینا‌ی مینو سرشت به زیبایی و خرمی چون بهشت

💡 ندانم در این دیر مینو سرشت مسلم چرا شد بقا در بهشت

💡 که ای پور بیمار مینو سرشت بهشت آفرینم نه مرغ بهشت

💡 درآمد به آن شهر مینو سرشت که ترکانش خوانند لنگر بهشت

💡 در آن خرم آباد مینو سرشت فرو ماند حیران ز بس آب و کشت