واژه «مکنر» در زبان عربی و در متون لغوی فارسی به عنوان یک صفت به کار میرود و برای توصیف فردی استفاده میشود که دارای اندامی ستبر، درشت و ناهماهنگ است. این واژه در منابع لغوی به معنای زشتپیکر یا فردی با هیبت خشن و غیرمتناسب نیز آمده است و بیشتر بار توصیفی ظاهری دارد. در برخی کاربردها، «مکنر» برای اشاره به کسی به کار میرود که از نظر جسمانی بسیار درشتهیکل و سنگینساخت است و تناسب اندام معمولی ندارد. همچنین در متون قدیمی، این واژه گاهی به شکل توصیفی برای نشان دادن هیبت و بزرگی ظاهری افراد به کار رفته است، بدون آنکه الزاماً معنای منفی مطلق داشته باشد. علاوه بر این، یکی از معانی رایج آن در منابع لغوی، «دارای عمامه بزرگ» است و به فردی اشاره دارد که عمامهای بزرگ و برجسته بر سر بسته باشد. این کاربرد بیشتر در توصیف پوشش و ظاهر افراد در دورههای تاریخی دیده میشود. از نظر معنایی، «مکنر» واژهای توصیفی است که بر بزرگی، درشتی و برجستگی ظاهری تأکید دارد و بسته به زمینه میتواند هم به بدن و هم به پوشش اشاره کند. بنابراین این واژه در مجموع به فردی درشتپیکر، خشنهیبت یا دارای عمامه بزرگ اطلاق میشود و معنای آن کاملاً وابسته به سیاق جمله و کاربرد تاریخی آن است.
مکنر
لغت نامه دهخدا
مکنر. [ م ُ ک َن ْ ن ِ ] ( ع ص ) ستبر و زشت پیکر. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || بزرگ عمامه. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). عمامه بزرگ بسته. ( از اقرب الموارد ).
