ستبر

ستبر. [ س ِ ت َ ] ( ص ) استبر. اوستا «ستوره » ( ستبهره، ستمبهره ) ( محکم )، پهلوی «ستپر» و «ستور»، هندی باستان: ریشه «ستبه » ( تعیین کردن، تکیه دادن )، قیاس کنید با استی «ست، اود» ( قوی ). ( حاشیه برهان قاطع چ معین ). گنده و لک و پک و غلیظ. سطبر با طای حطی، معرب آن است. ( برهان ). گنده و غلیظ. ( آنندراج ). پارچه گنده را گویند و استبره و ستبر پارسی و سطبر معرب آن است. ( آنندراج ). غلیظ. ( دهار ). گنده و غلیظ. و سطبر معرب آن است. ( غیاث )

(س تَ ) [ په. ] (ص. ) ۱ - بزرگ، گنده. ۲ - سفت، محکم. ۳ - فربه، چاق. ۴ - ضخیم، کلفت.

۱. بزرگ، گنده، فربه.
۲. سفت و سخت، غلیظ.
۳. کلفت، ضخیم.

بزرگ، گنده، فربه، کلفت، ضخیم، سترب هم گفته اند
( صفت ) ۱ - گنده درشت کلفت. ۲ - سفت غلیظ. ۳ - فربه چاق.

{congestus} [علوم جَوّ] گونه ای از ابرهای کومه ای با رشد چشمگیر که اغلب گسترش قائم زیادی دارد و قسمت فوقانی برجستۀ آن غالباًً شبیه به گل کلم است

💡 امّ هانی بنت ابی طالب گفت از رسول خدا پرسیدم که این منکر چه بود که اللَّه تعالی میگوید وَ تَأْتُونَ فِی نادِیکُمُ الْمُنْکَرَ گفت افسوس میکردند بر مردمان و بسر انگشت سبّابه و ناخن انگشت ستبر سنگ بمردم می‌انداختند. و فی الحدیث عن النبی (ص) قال ایّاکم و الخذف فانّه لا یبلی عدوّا و لا یقتل صیدا و لکن یفقأ العین و یکسر السن.

💡 به پیکر ستبر و به بالا بلند یکی ژنده در تن، بر آن وصله چند