مکان گاه

مکانگاه. [ م َ ] ( اِ مرکب ) جای بودن. منزل. منزلگاه: از او درخواستند که در آن نواحی مکانگاه ایشان معین کند. ( سلجوقنامه ظهیری ص 14 ).

( اسم ) مکان جای باشش: [ از او در خواستند که در آن نواحی مکان گاه ایشان معین کند. ] ( سلجوقنامه ظهیری. چا. خاور ۱۴ ) توضیح [ مکان ] خود اسم مکان است و احتیاجی به پسوند مکان ندارد ولی در فارسی ازین نوع مستعمل است مانند: معبد جای.

💡 رَز در زبان تالشی به‌معنی سیاه یا تیره و قو همان پسوند مکان گاه در زبان فارسی است و معنای کامل آن زمین یا ناحیه تیره است.

💡 خوبی و عشق بود خاص تو در کون و مکان گاه در شیوه یوسف شوی ای دوست عیان