گلابگر

گلابگر. [ گ ُ گ َ ] ( ص مرکب ) گلاب گیرنده. گلاب کش:
گل گفت به از لقای من رویی نیست
چندین ستم گلابگر باری چیست
بلبل به زبان حال با او گفتا
یک روز که خندید که سالی نگریست.خیام.و رجوع به گلابگیر شود.

( صفت ) کسی که گلاب گیرد گلاب کش: هین از ترشح زین طبق بگذر توبی ره چون عرق از شیش. گلابگر چون روح از آن جام سما. ( دیوان کبیر )

💡 گل گفت که آب قدمش خیره مریز ما دست گلابگر گرفتیم و گریز

💡 شد تا به برِ گلابگر جامه دران از شرم رخت در آتش افتاد و گری

💡 زین پای که من بر سر آتش دارم کس خار گلابگر برون مینکند

💡 ای ابر! بیا و آب زن بر رویم کآبِ رخ من گلابگر خواهد ریخت

💡 از دست گلابگر گل عشوه پرست در پای آمد چنانکه بر خاک نشست