گل چشم

گل چشم. [ گ ُ ل ِ چ َ / چ ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) سفیدی کوچک که بر سیاهی پیدا آید. ( غیاث ). داغی که در سیاهی چشم گل کند. ( آنندراج ). گل دیده. ( مجموعه مترادفات ص 301 ).

سفیدی کوچک که بر سیاهی پیدا آید.

💡 قرب سیمین بدنان آتش بی زنهارست شبنم از صحبت گل چشم پرآبی دارد

💡 جز خون دل و لخت جگر بار ندارد این ریشة دردی که در آب و گل چشم است

💡 گفت که چشم بد بهل کو نخورد جز آب و گل چشم بدان کجا رسد جانب کبریای من

💡 آمد بهار و گفت به نرگس به خنده گل چشم من و تو روشن بی‌روی زشت زاغ

💡 درین چمن چه گل چشم بسته یی اهلی بزخم کشته غم بین که در دل چاک است

💡 نیست ممکن که به خورشید درخشان نرسد هر که چون شبنم گل چشم پرآبی دارد