گل حکمت

گل حکمت. [ گ ُ ل ِ ح ِ م َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) آنچه بر ظرف گلی یا شیشه طلا کنند تا به آتش ترقیده نشود. ( از آنندراج ) ( از غیاث ). خاک خالص یک جزء زغال سوده موی خرد مقراض کرده نمک مکلس خطمی، ریم آهن کلس پوست تخم مرغ از هر یک نیم جزء گرفته وبیخته و با سرکه یا لعابی یا شیر خمیر کنند و سخت بورزند و بدان سر آلات تقطیر استوار کنند و هم استخوان شکسته بدان جبر کنند. ( یادداشت مؤلف ):
گل ز حکمت به کوره ٔپوده
گل حکمت به سر براندوده.نظامی ( هفت پیکر ص 137 ).در کوزه نهادن و کوزه را در گل حکمت گرفتن و یک شب در تنور گرم که از آتش از وی بیرون کرده باشند نهادن. ( ذخیره خوارزمشاهی ).

آنچه بر ظرف گلی یا شیشه طلا کنند تا باتش ترقیده نشود.

💡 بر گل حکمت شنوده باده گلگون حکم گاه اسراف خماری بر گلی کش خار نیست

💡 این هم از حکمت خداوندی است گل حکمت بسش برومندی است

💡 گر گل حکمت بر جان تو بشکفتی مر تو را باغ بهاری چه بکارستی؟

💡 حول و قوت ز فضل حق بینی گل حکمت ز باغ حق چینی

💡 ز بس کاندر هوا رفت ا ز زمین گرد گل حکمت سپهر شیشه گون کرد

💡 سرچشمهٔ عرفان بود الحق دل سودائی میرست گل حکمت ز آب و گل سودائی