لغت نامه دهخدا
گایه. [ ی َ / ی ِ ] ( اِمص ) جماع و مباشرت.( آنندراج ). شعوری شعری مغلوط را بشاهد آورده است.
گایه. [ ی َ / ی ِ ] ( اِمص ) جماع و مباشرت.( آنندراج ). شعوری شعری مغلوط را بشاهد آورده است.
(یَ یا یِ ) (اِمص. ) جماع، مباشرت.
جماع مباشرت.
جماع، مباشرت.
💡 دنیا باربار در سال ۱۹۲۹ نوشته شد و با تأخیری شش ساله، در ۱۹۳۵ به نخستین چاپ رسیدهاست. رومولو گایه گوس در آثار ادبی خود تا حدی تحت تأثیر «خوزه اوستازیو ریولارا»، بودهاست. قهرمانان گایه گوس، مانند شخصیتهای داستانی سلف او، بر اثر خشونت طبیعت، جنگل یا سابانای ونزوئلایی، که صحنهٔ عادی وقایع رمانهایش هستند، به ستوه میآیند.