چهره گشاده

چهره گشاده. [ چ ِ رَ / رِ گ ُ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) مجلو. برقع برافکنده. روی گشاده: سپر ماه چهره گشاده قلم قدرت اوست، و تیغ آفتاب از میانه ٔصبح برکشیده ارادت او. ( سندباد نامه ظهیری ص 2 ).

مجلو. برقع بر افکنده. روی گشاده.

💡 بی چهره گشاده به دوزخ بدل کند دربسته گر دهند به عاشق بهشت را

💡 در چهره گشاده صبح بهار نیست فیضی که در گشودن بند نقاب اوست

💡 دربسته خانه ای است که قفلش ز جوهرست با چهره گشاده دلدار آینه

💡 چون شب زنگی لقا از زلف خوش بر بسته شد روز رومی چهره را چهره گشاده تر شود

💡 از چهره گشاده سیمین بران باغ آغوش سازی طمع خام تازه شد