ویران گشتن

ویران گشتن. [ گ َ ت َ ] ( مص مرکب ) خراب شدن:
جهان گشت ویران ز کردار اوی
غنوده شد آن بخت بیدار اوی.فردوسی.چون به خانه ی ْ مرغ اشتر پا نهاد
خانه ویران گشت و سقف اندرفتاد.مولوی.

خراب شدن.

💡 ز ویران گشتن مأوای خویشم یاد می‌آید به هر سروی که می‌بینم تذروی آشیان دارد