لغت نامه دهخدا
ودیع. [ وَ ] ( ع ص ) تن آسان و آرمیده. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( اقرب الموارد ). ساکن. ( مهذب الاسماء ). || اسب آسایش جو و آساینده. || ( اِ ) عهد و پیمان. ( منتهی الارب ) ( آنندراج )( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ). ج، ودایع. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || مقبره. ( از اقرب الموارد ) ( المنجد ). قبر. رجوع به ودع شود.