نفت انداز

نفت انداز. [ ن َ اَ ] ( نف مرکب ) نفاطه. ( یادداشت مؤلف ). آتشباز. || گوله انداز؛ یعنی کسی که توپ و تفنگ را سر دهد. ( آنندراج ).

نفاط

( صفت ) ۱ - افروزنده مواد آتشبازی.

نَفْت اَنداز
در ارتش های قدیم، ازجمله هخامنشیان، دسته ای از نظامیان که آتش به چادرها و خانه ها و استحکامات دشمن می انداختند. کار این افراد چنین بوده که نخ های کتان را به تیرهای خود می پیچیدند و به نفت آغشته می کردند و، پس از آتش زدن، به مقر دشمن می انداختند. نفت اندازی تا قرن ها در نبردها رواج داشته است.

💡 بنابر این سپاهیان مغول در روز چهارشنبه نیمه ربیع الاخر سال ۶۱۸ ه. ق با سه هزار چرخ انداز و صد منجنیق و عراده و چهارصد نردبان و هشتصد نفت انداز و دو هزار و پانصد خروار سنگ محاصره کردند.