مبدئیت

مبدئیت. [ م َ دَئی ی َ ] ( ع مص جعلی، اِمص ) مبداء بودن. آغاز امری بودن. || ( اصطلاح عرفان ) در اصطلاح عرفا، اضافه محض است به اعتبار تقدم ذات احدیت بر حضرت واحدیت که منشاء اسماء و صفات و مبداءالمبادی است. ( فرهنگ علوم عقلی ) ( فرهنگ مصطلحات عرفاء سیدجعفر سجادی ).

۱ - مبدائ بودن آغاز امری بودن. ۲ - باعتبار تقدم ذات احدیت بر حضرت احدیت که منشائ اسمائ و صفات و مبدائ المبادی است اطلاق شود.

💡 اضافه محض باشد مبدئیت احد هم کاقدم است از واحدیت