لغت نامه دهخدا
( مبادة ) مبادة. [ م ُ بادْ دَ ] ( ع مص ) فروختن چیزی را بمعاوضه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). معاوضه کردن در بیع. ( تاج المصادر بیهقی ). || برآوردن هرکس چیزی را، و بعد فراهم آمدن آن، تقسیم نمودن میان خودها. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ).
