قران سعدین

واژه «قران سعدین» اصطلاحی در علم نجوم قدیم و ادبیات فارسی است که به معنای هم‌نشینی و نزدیک شدن دو جرم آسمانی خوش‌یمن به یکدیگر به کار می‌رود. در این ترکیب، «قران» به معنای اتصال، همراهی و قرار گرفتن دو چیز در کنار هم است. «سعدین» نیز مثنای «سعد» بوده و در باورهای نجومی به دو سیاره خوش‌یمن یعنی مشتری و زهره اشاره دارد. در سنت اخترشناسی قدیم، مشتری به عنوان «سعد اکبر» و زهره به عنوان «سعد اصغر» شناخته می‌شدند. زمانی که این دو سیاره در یک برج فلکی به یکدیگر نزدیک می‌شدند، این حالت «قران سعدین» نام می‌گرفت. این پدیده از نظر احکام نجومی نشانه‌ای بسیار نیکو و همراه با خوش‌اقبالی و سعادت تلقی می‌شد. منجمان قدیم چنین وضعیتی را مرتبط با افزایش خیر، برکت و وقوع رویدادهای مثبت در جهان می‌دانستند. در متون لغوی و ادبی، این اصطلاح گاه به صورت استعاری نیز به کار رفته است. در کاربرد استعاری، «قران سعدین» می‌تواند به هم‌نشینی دو فرد خوش‌اقبال یا بزرگوار نیز اشاره داشته باشد. بنابراین این واژه هم مفهومی نجومی دارد و هم در زبان ادبی به عنوان نمادی از همراهی مبارک و خوش‌یمن استفاده می‌شود.