کلمهی «قابلیت داشتن» در زبان فارسی به معنای برخوردار بودن از توان، ظرفیت یا امکان انجام دادن یک کار، پذیرفتن یک مسئولیت یا تحقق بخشیدن به یک وضعیت است؛ به این معنی که فرد، شیء یا نظام مورد نظر از ویژگیهایی برخوردار است که آن را برای عملکردی معین آماده، مناسب یا واجد شرایط میکند. این تعبیر معمولاً زمانی به کار میرود که بخواهیم نشان دهیم امری نهتنها از نظر نظری ممکن است، بلکه از حیث مهارت، ویژگیهای ذاتی، ساختار یا شرایط محیطی نیز زمینه لازم برای وقوع آن وجود دارد و مانعی بنیادین سر راه قرار ندارد. در بافت انسانی، قابلیت داشتن میتواند به استعداد، آموزشپذیری، انعطافپذیری ذهنی یا توانایی بالقوه اشاره کند؛ یعنی فرد ظرفیت رشد، یادگیری یا انجام یک فعالیت پیچیده را در خود دارد، هرچند شاید هنوز آن را بالفعل بهکار نگرفته باشد. در حوزهی فنی یا تکنولوژیک، این اصطلاح غالباً برای توصیف دستگاهها، سیستمها یا ابزارهایی بهکار میرود که ویژگیها و اجزای لازم برای ارائه یک عملکرد خاص در آنها پیشبینی شده و تنها به فعالسازی یا استفاده صحیح نیاز دارند. از نظر معنایی، «قابلیت داشتن» پیوند نزدیکی با مفاهیمی مانند ظرفیت، توانمندی، امکانپذیری و آمادگی دارد و همزمان بر وجود زیرساخت لازم برای تحقق یک عمل دلالت میکند.
قابلیت داشتن
لغت نامه دهخدا
قابلیت داشتن. [ ب ِ لی ی َ ت َ ] ( مص مرکب ) از قابلیت عربی + داشتن فارسی. لایق بودن. قابل بودن. استعداد ذاتی داشتن. برازندگی و شایستگی داشتن.
فرهنگ فارسی
( مصدر ) ۱ - لایق بودن سزاوار بودن ۲ - استعداد ذاتی داشتن.
جمله سازی با قابلیت داشتن
💡 اندروید، آیاواس، بلکبری، سیمبیان، بادا و ویندوز فون از سیستمعاملهای دستگاههای همراه هستند که قابلیت داشتن برنامه کاربردی را دارا هستند، که با کد نوشته شده از رایانههای شخصی که قابل اجرا بر روی پردازندههایی با معماری ایآرام کار مینمایند. ویندوز موبایل این قابلیت را داراست تا بدون برابرساز به کامپایل بر روی رایانه شخصی اجرا شود.