فرش خاک

فرش خاک. [ ف َ ش ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایت از زمین است. ( آنندراج ) ( برهان ).

کنایت از زمین است

💡 بدید کز رصد فرش خاک هیچ ندید به نور جان به سر سر عرش رحمان شد

💡 بر فرش خاک تکیه زدن شرط عقل نیست چون تختگاه عالم جان متّکای تست

💡 از فرش خاک برگذری تا فراز عرش مردافکنی که پشت نماید کمان ماست

💡 مسمار کوهسار به نطع زمین بدوخت تا فرش خاک بر سر آب استوار کرد

💡 ز آب دیده من فرش خاک تر می‌شد ز بانگ ناله من گوش چرخ کر می‌گشت

💡 کرد مستغنی ز فرش خاک و چتر آسمان در بساط شوق ذوق بی سر و پایی مرا