لغت نامه دهخدا
پتگر. [ پ َ گ ِ ] ( نف مرکب، اِ مرکب ) پتگیر. پرویزن. ( جهانگیری ). ماشوب.
پتگر. [ پ َ گ َ ] ( ص مرکب ) آهارزننده. آهارکننده.
پتگر. [ پ َ گ ِ ] ( نف مرکب، اِ مرکب ) پتگیر. پرویزن. ( جهانگیری ). ماشوب.
پتگر. [ پ َ گ َ ] ( ص مرکب ) آهارزننده. آهارکننده.
(پَ گَ ) (ص فا. ) آهار زننده، آهار کننده.
آن که آهار به پارچه می زند، آهارزننده.
( اسم ) آهار زننده آهار کننده.
پتگیرپرویزن
آهار زننده، آهار کننده.
💡 یکی از پاتوقهای مهم هنرمندان جوان، در آن دوره، کافه نادری در خیابان نادری تهران بود که درست در چند قدمی آموزشگاه جعفر پتگر قرار داشت.
💡 در سال ۱۳۱۹، به همراه برادرش، علیاصغر پتگر، اولین آموزشگاه خصوصی نقاشی در ایران را (تهران- خیابان نادری) تأسیس کردند؛ و در جنب آفرینشهای هنری خود، به تعلیم و تربیت هنرجویان پرداختند. چند سال بعد جعفر پتگر به تنهایی آموزشگاهی در خیابان منوچهری تهران، و سپس چند سال بعد در خیابان هدایت تهران، تأسیس نمود.