هم پیشه

هم پیشه. [ هََ ش َ / ش ِ ] ( ص مرکب ) هم کسب و هم هنر. ( آنندراج ). همکار. حریف. ( یادداشت مؤلف ):
بپرسیدش از دوستان کهن
که باشند هم پیشه و هم سخن.فردوسی.پروردگار دینی، آموزگار فضلی
هم پیشه وفایی هم ریشه سخایی.فرخی.تو همشهری او را و هم پیشه ای
هم اندر سخن چابک اندیشه ای.نظامی.بود هم پیشه را هم پیشه دشمن.نظامی.گرگ در دشت و شیر در بیشه
همه هم حرفتند و هم پیشه.اوحدی.

کسی که با دیگری دارای یک شغل و پیشه باشد، هم شغل، همکار.

( صفت ) کسی که با دیگری دریک شغل شرکت داشته باشد هم شغل همکار.

💡 با کفایت هم نژادی، با هنر هم پیشه ای با بزرگی همرکابی، با خرد هم گوهری

💡 در جهان با یکدگر هم پیشه را دل صاف نیست موج نگذارد دمی بر روی آب آئینه را

💡 با همه هم بیشه و هم پیشه باش یکدل و یک روی و یک اندیشه باش

💡 شمارد سهل نادان قوت هم پیشه خود را محال است این که خسرو را نظر بر بیستون افتد

💡 شمع این محفل مرا بر سوختن پروانه‌ کرد هرکه باشد غیرت از هم پیشه پیدا می‌کند

💡 به هر جا زن بُوَد هم پیشه با مرد در این جا مرد باید جان کَنَد فرد