پای تابه

پای تابه. [ ب َ / ب ِ ] ( اِ مرکب ) لفاف. لفافه. ( السامی ). جامه سطبر که بچند تای مسافران برپای پیچند دفع سرما یا چستی و چالاکی رفتار را. پای پیچ: و از وی [ از چغانیان ] پای تابه خیزد و گلیمینه و بساط پشمین. ( حدود العالم ص 109 ). پس رداء او بستد و نیمه کرد پیش مأمون و گفت دو پایتابه کنم. ( چهار مقاله ). اِستمی الصائد؛ پوشید پایتابه رایا عاریت کرد پایتابه را برای شکار آهو در گرما.
|| جورَب. ( منتهی الارب ). جوراب.
- پای تابه گشادن؛ بجائی مقیم شدن. ( رشیدی ). کنایه از، از سفر بازماندن و اقامت کردن باشد و کنایه از، از سفر آمدن و مقیم شدن هم هست. ( برهان ).
- پای تابه اش در هند باز شدن؛ به سفری دور رفتن.

(اِمر. ) ۱ - پاتابه. ۲ - جوراب.

= پاتابه

لفاف لفافه
( اسم )۱- پاتابه ۲- جوراب. یا پایتاب. کسی در هند باز شدن. بسفر دور رفتن وی.

💡 صوفی و شیم و داد کله چون نمی دهیم به گر ز پای تابه مستان کله کنیم

💡 وه وه که تا بلند کنی ز اطلس فلک در پای آن بلند قدم پای تابه ایست

💡 ز شهر عشق مخوان سوی کعبه جامی را که پای تابه غربت درآن دیار گشاد

💡 آخر چرا تو خود را کردی چو پای تابه چون بر لباس آدم تو بهترین طرازی

💡 کنون که شاخ گل از پای تابه سر گوش است ز ضعف ناله ام از آشیان برون نرود