نستعین: اصل واژه «استعانت» به معناى «يارى جستن» است. ذكر صيغه جمع در «نعبد» و «نستعين» نشان مىدهد كه اساس عبادت مخصوصا نماز بر پايه جمع و جماعت است، حتى به هنگامى كه بنده در برابر خدا به راز و نياز بر مىخيزد بايد خود را ميان جمع و جماعت ببيند، تا چه رسد به ساير كارهاى زندگىاش.
- با روی او حکایت «ایاک نعبد» است با خوی او شفاعت «ایاک نستعین »
- در هر نفس بصدق و صفا ذکر جان و دل «ایاک نعبد» ست و «ایاک نستعین »
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 و گفت: ایاک نعبد ترا نگاهداشتن شریعت است و ایاک نستعین امر بحقیقت است.
💡 پیش از آن کاید فرود ایاک نعبد نستعین از درون قبله وجه مستعان آمد پدید
💡 آفتاب اشیاء عالم را مربی شد ولی پیش توپیوسته ذکرش نستعین است آفتاب
💡 إیّاک نعبد و إیّاک نستعین اشارت بدو رکن عظیم است از ارکان دین و مدار روش دین داران باین هر دو رکن است: اول تحلیة النفس بالعبادة و الاخلاص، خود را آراسته داشتن بعبادت بی ریا و طاعت بی نفاق. رکن دیگر تزکیة النّفس عن الشرک و الالتفات الی الحول و القوّة. نفس خود را منزی کردن، و از شرک و فساد پاک داشتن، و تکیه بر حول و قوت خود ناکردن.