نعمتی

نعمت، بخشش، فضل

نقمتی، بلا، مصیبت

نعمتی. [ ن ِ م َ ] ( ص نسبی، اِ ) چیزهای نیک. || آسایش. || مال. || دوست. || نعل کفش. ( ناظم الاطباء ).
نعمتی. [ ن ِ م َ ] ( اِخ ) منسوب به شاه نعمت اﷲ ولی ماهانی کرمانی. پیرو شاه نعمت اﷲ ولی. رجوع به نعمةاﷲ ولی ( شاه... ) شود.
- نعمتی و حیدری؛ نام دوفرقه غوغا که در غالب شهرهای ایران بوده اند. فرقه ٔنعمتی پیروان شاه نعمةاﷲ ولی بوده اند و فرقه حیدری پیروان طریقت شیخ حیدر زاوجی ولی. ( یادداشت مؤلف ).و اغلب این دو فرقه با هم به نزاع برمی خاستند و اوضاع شهر را آشفته می کردند و جنگ و نزاع نعمتی و حیدری برای مخاصماتی که منشاء منطقی درستی ندارد و از تعصبات عوام سرچشمه گیرد مثل شده است؛ مانند شیخی و بالاسری. رجوع به حیدری شود.

اتباع شاه نعمت الله ولی.
(صفت ) ۱ - منسوب به نعمت. ۲ - منسوب به شاه نعمه الله ولی.

[ویکی الکتاب] معنی نِعْمَتِیَ: نعمت من(نعمت:هر چیز سازگار با طبع و مفید و لذت بخش)
معنی نِعْمَةٌ: نعمتی
معنی نَعْمَةٍ: نعمتی - نعمتی خاص - یک نعمت (وزن فعلة وزن مخصوص افاده نوع است و نعمة یعنی نوع نعمت ویا به معنی یک بار انجام کاری است که در آن صورت به معنی یک نعمت می شود)