واصب

واصب. [ ص ِ ]( ع ص ) دائم. ( از اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از محیط المحیط ). همیشگی. ( از ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ): و لهم عذاب واصب. ( قرآن 9/37 ). و له الدین واصباً. ( قرآن 52/16 ). || دردناک. || خالص. ( مهذب الاسماء ).

دائم همیشگی.

[ویکی الکتاب] معنی وَاصِبٌ: دائمی و شدید - واجب و لازم (کلمه وصب در اصل به معنای بیماری مزمن و غیر قابل علاج است وصب وصوبا یعنی دایم شد دایم شدنی، و وصب الدین یعنی دین، واجب و لازم شد، و مفازة واصبة یعنی بیابانی دور، به حدی که آخر ندارد )
ریشه کلمه:
وصب (۲ بار)
«واصِب» در اصل از مادّه «وصوب» به معنای بیماری های مزمن و به معنای دوام گرفته شده است، و بعضی آن را به معنای «خالص» تفسیر کرده اند (طبعاً تا چیزی خالص نباشد دوام پیدا نخواهد کرد) و ممکن است تعبیر آیه فوق اشاره به هر دو جهت باشد، یعنی همیشه و هر زمان دین خالص از آن خدا است، و کسانی که دین را به معنای اطاعت گرفته اند، «واصِب» را به معنای واجب دانسته اند یعنی تنها باید اطاعت فرمان خدا کرد. در روایتی می خوانیم: شخصی تفسیر این جمله را از امام صادق(علیه السلام)سؤال کرد، امام فرمود: «واصب» یعنی واجب.
. وُصُوب به معنی ثبوت و دوام است «وَصَبَ الشَّیْ‏ءُ وُصُوباً: دام وَ ثَبَتَ» یعنی شیاطین از هر طرف زده می‏شوند تا مطرود گردند و برای آنهاست عذاب دائم.. دین به معنی طاعت و بندگی است یعنی‏اطاعت و بندگی بطور همیشه برای اوست و نباید جز او را بپرستید. آنچه در آسمانها و زمین است ملک اوست و بندگی همیشه برای اوست آیا از غیر خدا می‏ترسید و پرهیز می‏کنید؟! این لفظ فقطدوبار در قرآن آمده است.