ناخوبی

ناخوبی. ( حامص مرکب ) بدی. ناخوشی. ( ناظم الاطباء ). زشتی. تباهی. خوب نبودن. مقابل خوبی. رجوع به خوبی شود:
به بخت تو آرام گیرد جهان
شود جنگ و ناخوبی اندرنهان.فردوسی.زمانه به شمشیر او راست گشت
غم و رنج و ناخوبی اندرگذشت.فردوسی.بیندیش و این کار را بازجوی
نباید که ناخوبی آید به روی.فردوسی.و حمل و سرطان و میزان و جدی دلیلند بر تباهی کار زنان و ناخوبی فعل ایشان. ( التفهیم ).
چنان به زشتیش اندرسرشته ناخوبی
که هر که دید بر او کرد لعنت بسیار.سوزنی.در آن روضه خوب کن جای ما
ببر نقش ناخوبی ازرای ما.نظامی.کسی بدیده انکار اگر نگاه کند
نشان صورت یوسف دهد به ناخوبی.سعدی.

۱ - خوب نبودن بدی:[ و ناخوبی موقع آن سعی در مروت و دیانت بر من پوشیده نبود...] ۲ - زشتی.یاناخوبیها. فواحش.

💡 همیدون کار آن ماه دل افروز پدید آورد ناخوبی همان روز

💡 دگر بر راه ناخوبی نپیوند ز پیری کام برنایی نجویند

💡 ز ناخوبی نهادی بار بر بار ز بی مهری فزودی کار بر کار

💡 زمانه به شمشیر ما راست گشت غم و رنج و ناخوبی اندر گذشت

💡 به بخت تو آرام گیرد جهان شود جنگ و ناخوبی اندر نهان

💡 براندیش و تدبیر آن بازجوی نباید که ناخوبی آید بروی