مال دار

مالدار. ( نف مرکب ) صاحب مال و دولتمند. ( آنندراج ). غنی و پولدار و متمول و مالک و صاحب مال. ( ناظم الاطباء ). مال دارنده. دارای مال. ثروتمند. غنی. توانگر. دارا. صاحب ثروت. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
یکی مایه ور مالدار ایدر است
که گنجش ز گنج تو افزون تر است.فردوسی.مالداران توانگر کیسه درویش دل
در جفا درویش را از غم توانگر کرده اند.سنائی.من مفلسم و تو مالداری
من خالیم و تو خالداری.نظامی.مالداری را شنیدم که به بخل اندر چنان مشهور بود که حاتم طائی در کرم. ( گلستان چ قریب ص 109 ). || مالک ستور و حشم. صاحب مواشی. آنکه گاو و گوسفند و خر و استر و امثال آن دارد. صاحب چارپایان. آنکه رمه و گله و ایلخی دارد برای فروش یا اجاره یا فایده های دیگر. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || خرکچی. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).

۱. متمول، ثروتمند، صاحب مال.
۲. صاحب چهارپا و ستور.

( صفت ) ۱- دارای مال ثروتمند غنی: مالداری را شنیدم که ببخل اندر چنان معروف بود که حاتم طائی در کرم... ۲- صاحب چارپایان ( اسب و استر و غیره ).

💡 سر پیوند او صفایی و من مثل مال دار و مسکین است

💡 نقل است که مردی مال دار بود و امیرالمومنین عثمان رضی الله عنه دشمن داشتی، تا حدی که او را جهود خواندی، این سخن به ابوحنیفه رسید، او را بخواند. گفت: دختر تو به فلان جهود خواهم داد.