گرد سم

گردسم. [ گ ِ س ُ ] ( ص مرکب ) چهارپائی که سم گرد دارد:
تیزگوشی پهن پشتی ابلقی
گردسمی خردمویی فربهی.منوچهری.سخت پای و ضخم ران و راست دست و گردسُم
تیزگوش و پهن پشت و نرم چرم و خردموی.منوچهری.

چارپایی که سم مدور دارد.

💡 از فیض خون کشته ملمع شود زمین وز گرد سم باره مقنع شود هوا

💡 از گرد سم رخش سواران سپاهت بدخواه به سر خاک کند بخت دژم را

💡 سپهر و انجم و خورشید توتیای بصر ز گرد سم سمند خدایگان کردند

💡 از راه مهر جلوه گران سپهر را از گرد سم اسب تو دیده نقاب چشم

💡 ز گرد سم دشت پیما سمندش برد دیدهٔ مهر و مه روشنایی

💡 از بهر گرد سم سمند تو هر دمی گلگون اشک در عقبشه تند رانده ایم