پاک چشمی

پاک چشمی. [ چ َ ] ( حامص مرکب ) صفت پاک چشم.

عمل پاک چشم پاک نظری.
صفت پاک چشم

💡 به پاک چشمی من شبنمی ندارد باغ ز دست هم بربایند گلعذارانم

💡 در آن حریم که عریانی سخن عیب‌ست برهنه گویی من جرم پاک چشمی اوست

💡 صدف از پاک چشمی صائب از گوهر لبالب شد زروی پاک خوبان بهره چشم پاک بردارد

💡 به چشم عندلیب از جمله تردامنان باشد اگر در پاک چشمی قطره کوثر شود شبنم

💡 جای آن هست که چشمم از همه عالم بندد پاک چشمی که نظر بر رخ ماهی دارد

💡 کسی را رسد دعوی پاک چشمی که چشم خوداز عیب پوشیده باشد