یشکر

کلمه‌ی «یشکر» در زبان عربی به معنای شکر کردن، سپاسگزاری و قدردانی کردن است و اشاره به عملی دارد که در آن فرد نعمات، لطف‌ها یا کمک‌های دیگران یا خداوند را ارج می‌نهد و با رفتار، گفتار یا فکر، قدردانی خود را نشان می‌دهد. این واژه از ریشه‌ی «شكر» گرفته شده و در متون دینی، اخلاقی و ادبی به‌ویژه قرآن و حدیث بسیار به‌کار رفته است تا اهمیت سپاسگزاری و قدردانی از خداوند یا دیگران را نشان دهد. در معانی کاربردی، «یشکر» می‌تواند هم به شکرگزاری لفظی، مانند گفتن «سپاسگزارم»، و هم به شکرگزاری عملی، مانند استفاده درست از نعمات یا انجام اعمال نیکو برای قدردانی از دیگران، اشاره داشته باشد. در مکالمات روزمره یا متون ادبی، وقتی گفته می‌شود «او یشکر نعماء ربّه»، منظور این است که فرد از نعمات الهی سپاسگزار است و با رفتار و گفتار خود، شکرگزاری می‌کند. از نظر معنایی، «یشکر» با واژه‌هایی مانند «سپاسگزاری»، «قدردانی کردن»، «شکر ورزیدن» و «حمد و ستایش» هم‌معنی است و در فرهنگ عربی و فارسی کاربرد گسترده و مثبت دارد.