گوش تیز

گوش تیز. ( ص مرکب ) تیزگوش. رجوع به تیزگوش شود.

آن که قوۀ شنوایی قوی دارد.

آنکه قوه شنوایی اش قوی باشد.

💡 بر ساخته ز جبهت غرا و گوش تیز برقی کزو دو پیکر الماس شد عیان

💡 رسید وحی خدایی که گوش تیز کنید که گوش تیز به چشم خدای بین کشدا