گنده مغز

گنده مغز. [ گ َ دَ / دِ م َ ] ( ص مرکب ) گنده دماغ. متکبر. سرکش:
تو گنده مغز شعری و او گنده مغز شرع
با وی به گنده مغزی همچون ترازویی.سوزنی.با آن دو گنده مغز بود حشر آن کسی
کز دست دیو خورده بود کوکنار و بنگ.سوزنی ( دیوان چ 1338 ص 233 ).ماخولیا گرفته و مصروع و گنده مغز
زرداب خورده چون عسلی پیس چون زنار.سوزنی.گر نبودی جذب موش گنده مغز
عیشها کردی درون آب چغز.مولوی.

متکبر، مغرور، گنده دماغ.

متکبر با افاده گنده دماغ: با آن دو گنده مغز بود حشر آن کسی کز دست دیو خورده بود کوکنار و بنگ. ( سوزنی )

💡 تو گنده مغز شرعی و او گنده مغز شعر با وی بگنده مغزی همچون ترازوی

💡 از غایت تنعم آن گنده مغز را چو اعجمی برآمد اندر درین هزار

💡 ترهات چنین شگرف که گفت هم بدان گنده مغز باید گفت