گزایان

گزایان. [ گ َ ] ( نف ) ( از: گزای ( گزاییدن ) + ان، پسوند فاعلی ). گزندرساننده وگزند و آزارکنان هم آمده است. ( برهان ):
حقا که شکر زهرشود تلخ و گزایان
گر نام خلافش بنگاری بشکر بر.عنصری ( از حاشیه برهان چ معین ).

در حال گزند رساندن، گزاینده.

💡 پذیره شو ارنی سپهر بلند به دولت گزایان درآرد گزند

💡 حقا که شکر زهر شود تلخ و گزایان گر نام خلافش بگذاری بشکر بر