گران تمکین

گران تمکین. [ گ ِ ت َ ] ( ص مرکب ) گران وقار. وقور. سخت تمکین. آنکه دیر تمکین کند. آنکه بسنگینی امری یا دستوری را بپذیرد و دیر انجام دهد:
برس به داد من ای ساقی گران تمکین
که توبه منفعل از روی نوبهارم کرد.؟ ( از آنندراج ).

آنکه بسنگینی امری را بپذیرد و دیر انجام دهد سخت تمکین: برس بداد من ای ساقی گران تمکین که تو به منفعل از روی نوبهارم کرد.

💡 برس به داد من ای ساقی گران تمکین که توبه منفعل از روی نوبهارم کرد

💡 سبک گردان عنان ناز تا چرخ گران تمکین سر خورشید را در گوی چوگان تو اندازد

💡 دست من گیرای گران تمکین که چون موج سراب سالها شد قطره در دامان صحرا می زنم

💡 اگر عقل گران تمکین به جولانگاه عشق آید به اندک فرصتی بازیچه طفلانه می گردد

💡 خوشنماتر در نگین دان از نشست گوهرست از بزرگان گران تمکین ز جا برخاستن

💡 قاف هر چند گرانسنگ و گران تمکین است کوه تمکین تو صد پله بود سنگین تر