لغت نامه دهخدا
کاردل. [ دُ ] ( فرانسوی، اِ ) عصاره اتری و الکلی دانه گیاهی است بنام «اناکاردوم اُکسیدانتالی » از خانواده «تربانتاسه » که در هند غربی میروید. به شکل مایع غلیظ قهوه ای رنگ با بوئی مخصوص غیر محلول در آب و محلول، در الکل و اتر و بنزین و روغنهای چربی، یافت میشود. این جسم دارای خواص رادع کانتارید میباشد وچون توسط پوست جذب نمیگردد عاری از خطر مسمومیت خواهد بود. ( درمان شناسی، تألیف احمد عطائی ج 1 ص 509 ).