لفظ واحد

[ویکی فقه] لفظ واحد، یکی از اصطلاحات به کار رفته در علم منطق بوده و به معنای لفظ فاقد اجزای دالّ بر معنا به صورت مستقل است.
لفظ، به تعبیر قطب الدین شیرازی در کتاب درّة التاج، اصوات مقطّعه ای است که به آن تلفظ می کنند، و از حروفی تشکیل شده است که مقاطع و مخارج دارد و بیانگر مفاهیم ذهنی است.
اقسام لفظ
لفظ، بر دو قسم است: مفرد و مؤلَّف (مرکب).
← لفظ مفرد
در تنظیم این مقاله از منابع ذیل استفاده شده است: • شیرازی، قطب الدین، درة التاج (منطق).• مظفر، محمدرضا، المنطق.
...

💡 لَقَدْ کانَ لِسَبَإٍ تفسیر سبا و اختلاف قرءات و وجوه آن در سورة النمل از پیش رفت فِی مَسْکَنِهِمْ بفتح کاف و بر لفظ واحد قراءت حمزه است و حفص، و مَسْکَنِهِمْ بکسر کاف هم بر لفظ واحد قراءت کسایی، باقی مساکنهم خوانند بجمع.

💡 ثم قال سَواءٌ عَلَیْهِمْ ای متساویا عندهم الانذار و ترکه. خدای را عزّ و جل صفت انذار گویند که جای دیگر گفت انّا انذرناکم عذابا قریبا و معنی انذار مرکب است از دو صفت که خداوند قدیم جلّ جلاله بهر دو صفت موصوف است یکی اعلام و دیگر تخویف. و به قال تعالی ذلک یخوّف اللَّه به عباده. و سواء لفظ واحد آن است و سواسیه جمع آن، و هو جمع علی المعنی دون اللفظ.