غرید

غرید. [ غ َ ] ( ص ) دختری را گویند که به شرط دوشیزگی به شوهر دهند و نباشد. ( برهان قاطع ). دختری که چون به شوهر دهند دوشیزه نباشد و به شرط دوشیزگی نگاه کرده باشند. ( فرهنگ رشیدی ). غیر باکره. نادوشیزه ( عروس ):
نرم نرمک چو عروسی که غرید آمده بود
باز آنسوی برندش که ازین سو بازآی.ابوالعباس ( از جهانگیری ) ( از رشیدی ).دختر افکار من در مدح شاه
هست عذرا نیست بی شبهت غرید.شمسی فخری ( از آنندراج ) ( از جهانگیری ) ( از انجمن آرا ).در فرهنگ در شعر ابوالعباس غرود خوانده. ( از فرهنگ رشیدی ) ( از آنندراج ). و صاحب برهان این لغت را به صورت غربد بر وزن فرقد نیز آورده ولی خطاست. ( از آنندراج ) ( انجمن آرا ). در ادات نیز چنین است. در فرهنگ اسدی غرید نیامده و به جای آن غرند آمده است و غرند صحیح است چه اسدی آن را در کلمات مختوم به دال مهمل آورده است و اگرغرید بود صحیح بود آن را در باب ذال معجمه می آورد. چه در غرید حرف آخر بنا بر قاعده ذال است.
غرید. [ غ َ ] ( ع ص ) مرغ یا انسان بلندآواز و خوش آواز. ( از تاج العروس ). غِرْیَد. ( تاج العروس ).
غرید. [ غ ِرْ ی َ ] ( ع ص ) مرغ یا انسان بلندآواز وخوش آواز. غَرید. ( از تاج العروس ). || غصن غرید؛ شاخه تر و تازه. ناعم. ( از اقرب الموارد ).
غرید. [ غ ِرْ ری ] ( ع ص ) مرغ بلند و خوش آواز. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). مرغ یا انسان بلندآواز و خوش آواز. ( از تاج العروس ).

= غرند

مرغ بلند و خوش آواز مرغ یا انسان بلند آواز و خوش آواز

💡 چو مهراس عادی چنان بنگرید ز جا جست و غرید و بر وی دوید

💡 زهیر دلاور سنان را زدست بیافکند و غرید چون شیر مست

💡 بگفت این و غرید آن کامگار چو شیر گرسنه که بیند شکار

💡 بزد دست و غرید چون پیل مست غل و بند و زنجیر در هم شکست

💡 به نیرو ز چنگش برون کرد تیغ بیفکند و غرید چون تند میغ

💡 چو دو آبگیرش پر از خون دو چشم مرا دید غرید و آمد به خشم