شهرا

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
شهر (۲۱ بار)
ماه. و آن با رؤیت هلال شروع شده و با رؤیت مجدّد منقضی می‏شود و اصل آن چنانکه در مجمع فرموده به معنی ظهور است علت این تسمیه آن است که با رؤیت هلال داخل شدن ماه آشکار می‏شود.. یعنی حمل و شیر باز شدن انسان سی ماه است. جمع قلّه اشهر و جمع کثرت آن شهور است مثل. مراد از اشهر چنانکه روایات بیان می‏کند شوال، ذوالقعده،ذوالحجه است. و مثل. این آیه روشن می‏کند که خداوند خود چنین اراده فرموده که از روز خلقت آسمانها و زمین ماه‏های‏ تمام کننده سال دوازده باشد. مراد از کتاب شاید کتاب تکوین و دنیا و شاید لوح محفوظ باشد. راجع به ماه‏های حرام و احکام آنها، همچنین آیه،،. به «حرام» رجوع شود. و آیه. در «ریح» گذشت.

💡 ز گرد لشکر ایام و بانگ کوس اجل بسا ولایت و شهرا که شد رسوم و دمن

💡 روّیانی اذ حلّ شعبان شهرا من سلاف الرّحیق و السّلسبیل‌

💡 بزرگوارا شهرا که شهر غزنین است چه شهر عالم کبری به عالم صغری

💡 ای بسا شهرا که بگشادند شاهان پیش ازین بخت تو بگشاد و شمشیر تو بود آن را کلید