شروه

شروه. [ ش َرْ وِ ] ( اِ ) ( اصطلاح موسیقی ) نوعی از خوانندگی که شهری نیز گویند.( ناظم الاطباء ) ( برهان ) ( انجمن آرا ) ( از آنندراج ).
- شروه خوان؛ آنکه به آهنگ شروه خواند:
از زبان دانیش در طرف چمن افکنده شور
بلبلان پهلوی گو قمریان شروه خوان.ظهوری ( از بهار عجم ).
شروه. [ ش َرْ وِ ] ( اِخ ) نام پهلوانی ارمنی نژاد. ( ناظم الاطباء ) ( برهان ) ( از شرفنامه منیری ):
ز گردان ارمن یکی تند شیر
به کشتن قویدل به مردی دلیر
ز شیران سبق برده شروه به نام
به هنگام جنگ آزمایی تمام.نظامی.

( اسم ) نوعی خوانندگی شهری
نام پهلوانی ارمنی نژاد

[ویکی الکتاب] معنی شَرَوْهُ: او را فروختند (کلمه اشتراء که مصدر فعل یشترون است به معنای خریدن و کلمه شراء به معنای فروختن است. البته اگربعد از هرکدام حرف اضافه "ب" بیاید معنایش برعکس می شود)
ریشه کلمه:
شری (۲۵ بار)ه (۳۵۷۶ بار)
(بر وزن علم) خریدن. فروختن. در مجمع ذیل آیه «وَ مِنَ النّاسِ مَنْ یَشْری...» فرموده: شراء از اضداد است و در خریدن و فروختن هر دو به کار رود. همچنین است قول صحاح و قاموس و اقرب، مصدر آن شراء و شری است. ایض: اشتراء به معنی خریدن و فروختن است چنانکه در قاموس و اقرب گوید.. یعنی او را به قیمت ناقصی فروختند ایضاً. که به معنی فروختن است. و آن در لیلة المبیت درباره علی علیه السلام نازل شده است (تفسیر عیاشی). اشتراء در آیات.. و سایر آیات به معنی فروختن است. در جاهائیکه به معنی فروختن است کلمه به معنی فروختن است کلمه مقارن باء مبیع است. و آنجا که به معنی خریدن باشد، مقرون به باء به معنی قیمت و ثمن است نحو.

💡 ز قلواد بشنید این را شروه شد از گفتگو جانش اندر ستوه

💡 در شروه اگر هزار حال است در شعر تو یک ادا محال است

💡 بزد بر بر ناف جنگی شروه که از پا درافتاد مانند کوه

💡 ز شیران سبق برده شروه به نام به هنگام جنگ آزمائی تمام

💡 بکوشید و مردانگیها نمود به شیری کجا کرد با شروه سود