ماستی

ماستی. ( ص نسبی ) منسوب به ماست. آلوده به ماست: دست و دهانش ماستی شده است. || حرف برخورنده. متلک. حرف مفت. ( فرهنگ لغات عامیانه جمال زاده ).
- ماستی به کسی گفتن؛ متلک گفتن و حرف مفت زدن به کسی. کار بد کسی و نقطه ضعف او را به رخش کشیدن و سخنان برخورنده و بد گفتن. ( فرهنگ لغات عامیانه جمال زاده ).
ماستی. ( اِخ ) از دیههای مرو است. سمعانی آنرا ماستین آورده است. و نیز گویند که ماستی از قراء بخاراست. ( از معجم البلدان ). و رجوع به ماستین شود.

( صفت ) ۱- منسوب به ماست: مالیده به ماست: ظرف ماستی شده. ۲- ماست فروش. ۳- ( اسم ) حرف برخورنده متلک. یا ماستی بکسی گفتن.متلک گفتن بدو نقط. ضعف او را برخش کشیدن.
از دیه های مرو است

💡 آن بت مجلس فروز امروز اگر با ماستی مجلس ما خُرّمَستی کار ما زیباستی

💡 آمیزش و منزهیت، در خصومتند که جان ماستی تو، عجب، یا تو ماستی

💡 آبشان از اشک چشم ماستی شیره ی جانهایشان حلواستی

💡 مظهر کل ظهورش گرنه نفس ماستی صورتم بر زیب کرمنا کجا آراستی

💡 زانکه تو محبوب یار ماستی همچو دل اندر کنار ماستی