ما و من

ما و من. [ وُ م َ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) کبر. عجب. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).

💡 جان و تن را به عشق سودا کن ما و من را به عشق سودا کن

💡 این ما و من نتیجه بیگانگی بود صد دل به یکدگر چو شود آشنا، یکی است

💡 ای رهیده جان تو از ما و من ای لطیفهٔ روح اندر مرد و زن

💡 درین مذهب که جز این هیچ ره نیست بترکه ما و من شرک و گنه نیست

💡 سامان نوبهار گلستان ما و من رنگ پریده‌ای‌ست که گردش ندیده‌اند

💡 آتشی در من زند از من بسوزد ما و من گوش هستیهای مادر حلقهٔ یار آورد