لب تشنه

لب تشنه. [ ل َ ت َ / ت ِ ن َ / ن ِ ] ( ص مرکب ) عطشان:
خاک لب تشنه خون است و ز سرچشمه دل
آب آتش زده چون چاه سقر بگشایید.خاقانی.مانم بخاک کم بها لب تشنه آب وفا
کز جرعه هیچ آشنا آلوده دامان نیستم.خاقانی.لب تشنه ترم ز سگ گزیده
از دست کس آب چون ستانم.خاقانی.زین بحر بصیرت بین بی شربت ازو مگذر
کز شط چنین بحری لب تشنه شدن نتوان.خاقانی.نوح که لب تشنه بحیوان رسید
چشمه غلط کرد به طوفان رسید.نظامی.- شاه لب تشنه؛ حسین بن علی علیه السلام:
زیر خنجر گفت شاه لب تشنه
مهلتی ای شمر تشنه ام تشنه.

آن که تشنه است.

آنکه تشنه است عطشان: روزی ماری اژدها پیکر... از صحرای شورستان لب تشنه و جگرتافته بطلب آبشخوردر آن باغ آمد.

💡 بر لب لب تشنه آتش‌پرست من نزد هیچ‌کس جز گوهر مدح شهم یک قطره آب

💡 از چشمه خورشید جگر سوخته آید هر دیده که لب تشنه دیدارتو باشد

💡 چون جان به فدای شه لب تشنه نمودند جان همه عالم به فدای علی اکبر

💡 این که از داغ جدایی جگرت می سوزند غرض این است که لب تشنه دیدار شوی

💡 هزار کوثر دیدم هزار جنت بیش ولی چه سود چو لب تشنه باز خواهم گشت

💡 برای بخشش عصیان خویشتن (صامت) به ماتم شه لب تشنه اشگباری کن