فراقی

فراقی. [ ف ِ ] ( ص نسبی )منسوب به فراق. آنچه درباره فراق بود:
پیاپی شد غزلهای فراقی
برآمد بانگ نوشانوش ساقی.نظامی.رجوع به فراق و فراقیه شود.
فراقی. [ ف ِ ] ( اِخ ) ملا فراقی ازولایت جوین است. مردی فقیر است. از اوست این مطلع:
شب قدر است زلف یار و دل گم کرده راه آنجا
نمی بینم دلیل روشنی جز برق آه آنجا.( مجالس النفائس چ حکمت ص 168 ).گویند با وجود اخلاق ذمیمه در خدمت سلاطین تقرب زیاد داشته، چندی قاضی سبزوار بوده و در آخر سیاحت خراسان کرده است. ( آتشکده چ شهیدی ص 343 ).

منسوب به فراق آنچه درباره فراق بود: پیاپی شد غزلهای فراقی بر آمد بانگ نوشانوش ساقی.
ملا فراقی از ولایت جوین است. مردی فقیر است.

💡 تدبیر فراقی که ندارم چه توان کرد بیدل به هوس سوختهٔ ذوق وصالم

💡 به من بر بلا از فراق تو آمد نهنگ فراقی تو یا اژدهایی

💡 خوردی از تیمار دل پیوسته راح کردی اشعار فراقی اقتراح

💡 نشست بار فراقی چو کوه بر دل ما به وصل خویش مگر حل کنی تو مشکل ما

💡 نقش ابروش به دل، روز فراقی بستیم بر سر خانه ی ویران شده طاقی بستیم