طلوب

طلوب. [ طَ ] ( ع ص ) طالب.بسیار خواهنده. ج، طُلب. ( منتهی الارب ):
اینچنین پیچیده مطلوب و طلوب
اندر این لعبند مغلوب و غلوب.مولوی.
طلوب. [ طَ ] ( اِخ ) چاهیست نزدیک سمیراء در راه حاج، آبی پاکیزه و نزدیک بسطح زمین دارد. ( معجم البلدان ).

خواهنده، خواستار.

💡 جلوۀ خوب هم بخوب بود زانکه او خوب را طلوب بود

💡 ولم یخسر طلوب فی فنائی ولم یمکن خلاف فی وعودی