لغت نامه دهخدا
روایع. [ رَ ی ِ ] ( ع ص، اِ ) صورتی فارسی است از روائع، ج ِ رائعة، بمعنی آنکه یا آنچه حسن یا شجاعت او مردم را به شگفت آورد: این کلمات از روایع حکمت اوست. ( ترجمه تاریخ یمینی ). جایی که بأس حسام... روی نمود به خوادع کلام و روادع ملام و روایع صحایف و اقلام التفاتی نرود. ( ترجمه تاریخ یمینی ). روایع اقبال طلایع عزایم او را استقبال می نمود. ( جهانگشای جوینی ). پروردگاری که به اختلاف لغات و صفات شکر روایع بدایع صنایع او مقصود است. ( جهانگشای جوینی ).
