زبا

زبا. [ زُ ] ( ع اِ ) پشته های بلند که سیل بدان نرسد. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ):
چه روی راه تردد قضی الامر فقم
چه کنی نقش تخیل بلغ السیل زباه.انوری.رجوع به زبی شود.
زبا. [ زَب ْ با ] ( اِخ ) لغتی است در زباء. لقب ملکه روم. ( تاج العروس ). رجوع به زباء شود.

پشته های بلند که سیل به آن نرسد

💡 قصیر با هنر آورد عمرو را در حضر بکاخ زبا تا چیره شد ببدو و حضر

💡 و گفت: استغفار به زبا ن، کار دروغ زنان است.

💡 از سخا وصف زبیده خوانده‌ام وز کفایت رای زبا دیده‌ام