رمن

رمن. [ رَ م َ ] ( هزوارش،ضمیر ) بلغت زند و پازند بمعنی مجموع و همه باشد چنانکه هرگاه گویند «رمن را دیدم » یعنی همه را و مجموع را دیدم. ( برهان قاطع ).

بلغت زند و پازند بمعنی مجموع و همه باشد

[ویکی الکتاب] تکرار در قرآن: ۳(بار)

💡 مهر گل را بر گلاب انداختن کا رمن است ناز آن لبهای میگون را ز ساغر می کشم

💡 با حریفان می روی در باغ مسکن می کنی داغ رمن می نهی و سیر گلشن می کنی

💡 به درد مند غم او رمن که میگوید؟ مکن حکایت درمان چو درد او چنین

💡 دلبرم سوی سفر خواهد شد کا رمن زیر و زبر خواهد شد

💡 با لب خندان و روی تازه یا رمن است غنچه بالین مریض و بستر بیمار گل