دامن دامن

دامن دامن. [ م َ م َ ] ( ق مرکب ) چندین دامن پر: دامن دامن اشک؛ گریه بسیار. دامن دامن گل چیدن؛ فراوان گل چیدن.

چندین دامن پر

💡 می‌آمدم از شوقِ تو بر گلشنِ کون دامن دامن گل از گناهم میریخت

💡 روز و شب را کرده دامن دامن از فرط کرم باغبان گلشن الطاف او ایثار گل

💡 دُرّی که به سالها به جمع آمده بود دامن دامن زدیده بیرون می ریخت

💡 بر رهگذری که خرّم آیی و روی دامن دامن گل زرهت شاید چید

💡 وز بهر نثار قدمت هر نفسی دامن دامن گهر برافشاند چشم

💡 زان قیمتی گهر دور مشتاق نقد کونین ریزندم ار به دامن دامن بر آن فشانم