خیره رای

خیره رای. [ رَ / رِ ] ( ص مرکب ) مستبد. یک دنده. لجوج. ( یادداشت مؤلف ). مستبد بالرأی: جوانی معجب خیره رای سرکش و سبک پای. ( گلستان ).
نشاید چنین خیره رای و تباه
که بدنامی آرد در ایوان شاه.سعدی ( بوستان ). || سست رای. پریشان فکر.( آنندراج ):
سپهبد بدو گفت کای خیره رای
یکی ناتوان را چه خوانی خدای.اسدی.گرت برکند خشم روزی ز جای
سراسیمه خوانندت و خیره رای.سعدی.

۱. خودخواه.
۲. بی عقل، ابله.
۳. خودسر.

💡 نه گرفتار آمدی به دست جوانی معجب خیره رای سر تیز سبک پای که هر دم هوسی پزد و هر لحظه رایی زند و هر شب جایی خسبد و هر روز یاری گیرد.

💡 گفت خواهم که سوی روم شوی برِ آن خیره رای شوم شوی

💡 ظالمی خیره رای هر جایی چون ورا پیش شاه بستایی

💡 دو اهل فضل و دو آزاده و دو ممتحنیم دو خیره رای و دو خیره سر و دو خیره بصر

💡 وگر بیم داری به دل یک زمان شود خیره رای از بد بدگمان

💡 سپهبد بدو گفت کای خیره رای یکی ناتوان را چه خوانی خدای